BLOG: Baliegesprekken

Er komt een meneer binnen met een trolley volgeladen met apparatuur, breed lachend en overborrelend van technische termen. De baliemedewerkster zegt: ‘Och, meneer, dit is een beetje veel voor mij, ik vraag het even aan een collega van me’, en ze loopt de werkplaats in. ‘Kun jij tussendoor kijken naar de apparaten van deze meneer?’ vraagt ze aan een technisch medewerker. ‘Dat komt nu even niet zo goed uit, sorry, ik zit net met mijn hoofd in een stofzuiger. Ik denk dat een formulier aanmaken nu de beste optie is. Dan kijken we er in alle rust een andere keer naar.’
Dat advies wordt omarmd. ‘Kijk eens meneer, wilt u dit formulier invullen en zo duidelijk mogelijk omschrijven wat uw klacht is? En ja, eigenlijk mag u maar één apparaat tegelijk aanbieden, om ook anderen de kans op hulp te bieden.’ ‘O, is dat zo?’ reageert de klant zuinig. ‘Nou, dan geef ik u vandaag het meest kapotte.’ ‘De keus is helemaal aan u’, antwoordt ze ruimhartig en biedt hem met een elegant gebaar een pen aan. Zal deze meneer morgen met het tweede apparaat aankloppen en overmorgen met het derde op de stoep staan? We wachten het af.

Inmiddels bekijkt een textieldame een pantalon. ‘Hier staat op het formulier dat er een knoop aangezet moet worden. Maar ik zie niet waar dat zou moeten. Er zitten wel 180 knopen aan deze broek, er ontbreekt alleen een haakje en dat hebben we niet. Deze broek zakt echt niet naar beneden hoor!’ ‘Maar heb je dat kruis gezien?’ vraagt een ander haar. ‘Oh, hemeltje, ja, daar kan wél van alles onderuit zakken’, constateert ze lacherig. ‘Van wie is deze oranje zak?’ vraagt iemand anders. ‘Van de meneer die in bak A10 ligt’, is het antwoord. En dan is het even heel stil.

Een meneer stapt de winkel binnen en begint te praten nog voordat hij de deur heeft gesloten. ‘Ik heb geen kapotte spullen bij me maar wel een vraag’, zegt hij. ‘Misschien bent u dan wel aan het juiste adres’, antwoordt de baliemedewerkster. ‘Ja, ziet u, het gaat over een mengpaneel, uit mijn studio, een heel groot mengpaneel. Het is er eentje uit 2003, nog zonder USB-stick. Het is dus eigenlijk een oude tank, zal ik maar zeggen.’ Hij spreekt op luide toon zodat alle aanwezigen op de hoogte raken van het euvel.

‘Ik vraag het voor u aan een technisch medewerker, die kan u vast wel verder helpen, een ogenblikje’, zegt ze en loopt naar een collega die net aan het bijkomen is van een stoeipartij met een koffiemachine. ‘Er is hier een meneer met een vraag over een mengpaneel, kunnen wij daar iets mee?’
De koffiemachine wordt even alleen gelaten en de techneut gaat in gesprek met de man. ‘Ja, ziet u, het gaat over een mengpaneel, uit mijn studio, een heel groot mengpaneel. Het is er eentje uit 2003, nog zonder USB-stick. Het is dus eigenlijk een oude tank, zal ik maar zeggen’, herhaalt de klant behulpzaam. ‘Het doet zó raar, het gaat zomaar aan en uit, terwijl ik helemaal niet aan de aan- en uitknopjes zit. Het is alsof er een spook in zit.’ Hij spreekt opgewonden en kijkt de techneut gespannen aan. Deze stelt nog een paar gerichte vragen over het gedrag van het mengpaneel en zegt dan: ‘U kunt het wel hier brengen, áls u het hier kunt brengen ten minste. We kunnen ernaar kijken maar we kunnen een eventuele reparatie niet testen; dat kan alleen in uw eigen studio.’

‘Ja, dat is een probleem’, antwoordt de klant. ‘Ik denk dat ik het dan zelf nog maar een keer probeer op te lossen. Misschien zijn de contactpunten wel vuil. Ik zal ze eens schoonmaken met een doekje.’ ‘Met een wattenstaafje en wat alcohol kan ook’, vult de techneut aan. ‘Ja, ja, een wattenstaafje, dat is wel een idee’, zegt de man peinzend. Het lijkt wel of hij terug is in zijn studio en de fles schoonmaakalcohol al in zijn handen heeft. Dan loopt hij resoluut op een drafje naar de deur, keert zich op het laatste moment toch nog om en roept enthousiast: ‘In ieder geval bedankt voor de hulp!’ Iedereen die in de Reparatiebalie aanwezig is, is benieuwd of hij ooit nog zal terugkomen met zijn spokende mengpaneel.

Anna